Μια αγκαλιά για τους πρόσφυγες

Σε αντίθεση με την αθλιότητα και τη δυστυχία που συναντά κανείς στις εικόνες από τους πρόχειρους καταυλισμούς των προσφύγων σε άλλες χώρες υποδοχής, και κυρίως στην Ελλάδα, η ζωή στο Κέντρο Υποδοχής Αιτητών Ασύλου στην Κοφίνου κυλάει ομαλά, με ηρεμία, τάξη και ασφάλεια.
Προσπάθεια της Υπηρεσίας Ασύλου είναι η ζωή να εξελίσσεται κανονικά, οι διαμένοντες να καλύπτουν τις βασικές τους ανάγκες και στον ελεύθερό τους χρόνο να κάνουν κάποιες ευχάριστες δραστηριότητες. Η ένταξη των παιδιών στην κυπριακή κοινωνία μέσα από τη φοίτησή τους σε σχολεία όλων των βαθμίδων είναι βασικός στόχος που υποβοηθείται σε μεγάλο βαθμό από την ύπαρξη μεταφραστών στα σχολεία.
Ο «Π» βρέθηκε στο Κέντρο Υποδοχής Αιτητών Ασύλου της Κοφίνου τη Μεγάλη Εβδομάδα μαζί την άτυπη ομάδα εθελοντών «Ζητείται Ελπίς» η οποία μοίρασε στους πρόσφυγες είδη υγιεινής. Σαμπουάν, σαπούνια, οδοντόπαστες, οδοντόβουρτσες, σερβιέτες, πάνες για τα παιδιά. Τέτοια είδη είναι ευπρόσδεκτα στο κέντρο, καθώς συνήθως υπάρχουν ελλείψεις, από όσες εθελοντικές οργανώσεις μπορούν να προσφέρουν.

Η φροντίδα
Όπως μας δήλωσε η Ειρήνη Θεοδώρου, διοικητικός λειτουργός στην Υπηρεσία Ασύλου, αρμόδια για το Κέντρο στην Κοφίνου, όλα τα υπόλοιπα ήδη καλύπτονται επαρκώς από το Δημόσιο. Το οποίο διαθέτει στους διαμένοντες δωμάτιο με ψυγείο, air-condition, κρεβάτι και τουαλέτα (κάθε δύο οικογένειες μοιράζονται μία τουαλέτα), οικιακά σκεύη και λευκά είδη. Στην καθημερινή φροντίδα περιλαμβάνονται τρία δωρεάν γεύματα ημερησίως, πρόγευμα, μεσημεριανό και δείπνο. Όσοι πρόσφυγες το επιθυμούν, μπορούν να μαγειρεύουν μόνοι τους στην κουζίνα του κέντρου. Για τα βρέφη δίνονται γάλα και πάνες, ενώ παραχωρείται και ένα χρηματικό επίδομα ύψους 40 ευρώ στον αρχηγό της οικογένειας, συν 10 ευρώ για κάθε μέλος της οικογένειας.
Οι διαμένοντες είναι ελεύθεροι και μπορούν να βγαίνουν και εκτός κέντρου, επισημαίνει η κ. Θεοδώρου. Ωστόσο, είναι υποχρέωσή τους το βράδυ να επιστρέφουν. Έχουν κάρτα δωρεάν διακίνησης με τα λεωφορεία της επαρχίας Λάρνακας, όπου πολλοί μεταβαίνουν στην πόλη της Λάρνακας καθημερινά για να αλλάξουν παραστάσεις. Άλλωστε τα παιδιά τους πάνε στο σχολείο.
Το κέντρο, το οποίο διαχειρίζονται ιδιώτες με συμβόλαιο που έχει συναφθεί με την Υπηρεσία Ασύλου, διαθέτει νοσηλευτή 24 ώρες το 24ωρο και μεταφραστή. Κοινωνικοί λειτουργοί φροντίζουν τις ανάγκες τους, αλλά και για να περνούν εποικοδομητικά τον ελεύθερό τους χρόνο από τις 9 το πρωί μέχρι τις 7 το απόγευμα.

Πολλές εθνικότητες
Το Κέντρο δημιουργήθηκε πριν από 14 χρόνια και ήταν αρχικά χωρητικότητας70 ατόμων. Ωστόσο, το μεγάλο ρεύμα προσφύγων από Συρία και Λίβανο τα τελευταία λίγα χρόνια που μαίνεται ο πόλεμος στη γειτονική χώρα οδήγησε υποχρεωτικά στην επέκτασή του για να μπορέσει να δεχτεί περισσότερους πρόσφυγες. Οι νέες εγκαταστάσεις παραδόθηκαν τον περασμένο Σεπτέμβρη και πλέον το κέντρο μπορεί να δεχτεί μέχρι 330-340 αιτητές ασύλου. Όπως μας εξήγησε η κ. Θεοδώρου, οι κλίνες είναι 400, αλλά λόγω της σύνθεσης των οικογενειών και του γεγονότος ότι σε κάθε δωμάτιο μπορούν να διαμένουν μόνο μέχρι τέσσερα άτομα, το μάξιμουμ των ατόμων που μπορεί να δεχτεί το κέντρο περιορίζεται.
Τη μέρα που επισκεφθήκαμε το κέντρο ήταν σχεδόν πλήρες. Διέμεναν 285 άνθρωποι από 30 διαφορετικές εθνικότητες, αν και ο αριθμός αυτός αλλάζει καθημερινά. Σύμφωνα με την κ. Θεοδώρου, οι περισσότεροι Σύροι και Λιβάνιοι που ήρθαν στην Κύπρο και πέρασαν από το κέντρο εξασφάλισαν το καθεστώς πρόσφυγα ή καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας λόγω ακριβώς της έκτακτης κατάστασης στη χώρα τους. Όσοι εξασφαλίζουν το εν λόγω καθεστώς φεύγουν από το κέντρο και μπορούν να βρουν σπίτι και δουλειά και να κτίσουν τη ζωή τους κανονικά στη χώρα μας μέχρι οι συνθήκες να τους επιτρέψουν την επιστροφή στη δική τους πατρίδα.
Πολλές οικογένειες αναγκάζονται να χωριστούν για να μπορέσουν να ξεφύγουν από τον πόλεμο. Η Υπηρεσία Ασύλου προσπαθεί σε αυτές τις περιπτώσεις να βοηθήσει στην επανασύνδεση των οικογενειών. Την ημέρα που βρισκόμασταν στο κέντρο, μία γυναίκα με την εγγονή της ετοιμάζονταν για να αναχωρήσουν στη Γερμανία για να επανασυνδεθούν με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς τους.
Τι γίνεται όμως στις περιπτώσεις που απορριφθεί η αίτησή τους για άσυλο και δευτεροβάθμια; «Τους ενημερώνουμε πως πρέπει να επιστρέψουν στις χώρες τους. Μία από τις επιλογές είναι να το πράξουν μέσω του προγράμματος εθελούσιας επιστροφής το οποίο υποστηρίζεται από το Ταμείο Αλληλεγγύης της ΕΕ. Αν δεν το κάνουν, τους λέμε πως είμαστε υποχρεωμένοι να ειδοποιήσουμε την Υπηρεσία Αλλοδαπών και τους ενημερώνουμε ότι ίσως συλληφθούν. Κάποιοι εξαφανίζονται», εξηγεί η λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου.

http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=324352&-V=articles